Germanen

Arminius

Arminius werd tegen 17 v. Chr. als zoon van de vorst van de Cherusken Segimer geboren. Al in zijn jonge jaren kwam hij naar Rome waar hij werd opgevoed en militair opgeleid. In de jaren 4-6 n. Chr. bekleedde hij de rang van een tribuun en voerde het bevel over een eenheid Cherusken tijdens de veldtochten van Tiberius in Germanië. Voor zijn daar verworven verdiensten werd hem het Romeinse burgerrecht verleend en hij werd in de ridderstand opgenomen.

Zijn pro-Romeinse houding schijnt zich eerst ten tijde van het stadhouderschap van Publius Quintilius Varus grondig te hebben veranderd. De redenen daarvoor zijn niet bekend. De Romeinse geschiedschrijvers maken hiervoor blijkbaar het karakter van Varus verantwoordelijk waarmee hij de invoering van de Romeinse rechtspraak en de belastingwetgeving bedreef.

Arminius, niet alleen een goed opgeleid (Romeins) soldaat maar blijkbaar ook een charismatische aanvoeder, verzamelde gelijkgezinde Cherusken en andere Germanen om zich heen. Zijn vader ondersteunde hem daarbij. Omdat ze allebei met de Romeinse stadhouder goed bekend waren en laatstgenoemde van hun loyaliteit verzekerd was, sloeg Varus de waarschuwing van de Cherusk Segestes aan de vooravond van de opstand in de wind.

De opstand van Cheruskische soldaten in Romeinse dienst, gesteund door andere Germanen, kon zo hun geplande verloop nemen: in de loop van slechts drie dagen gelukte het Arminius met zijn bondgenoten, drie Romeinse legioenen, drie ruiterijeenheden en zes cohorten inclusief de tros van het Romeinse leger te vernietigen. Varus pleegde na deze nederlaag zelfmoord. Zijn afgeslagen hoofd zond Arminius naar de Marcomannenheerser Marbod, wel als aanbod gedacht dat hij zich in het gevecht tegen de Romeinse bezettingsmacht zou aansluiten. Marbod hield echter aan zijn loyaliteit aan Rome vast en stuurde het hoofd naar de Romeinse keizer Augustus.

Arminius was tegen zijn wil van zijn schoonvader gehuwd met Thusnelda, de dochter van de Cheruskische vorst Segestes. Als de vader zijn nu zwangere dochter weer in zijn geweld kon brengen, verscherpte zich het conflict met zijn schoonzoon Arminius wiens ageren tegen Rome hij eveneens afwees. Arminius belegerde Segestes tot deze Germanicus uiteindelijk om hulp vroeg. De Romeinen gingen op het verzoek in en bracht de bevrijde Cherusk samen met zijn tegenstribbelende dochter naar Rome. Het gevolg was een verbitterd gevecht van Arminius tegen Germanicus en zijn legaat Caecina Severus in de jaren 15 en 16 n. Chr. die zich nu ook Inguiomerus, de oom van Arminius, aansloot.

Maar Arminius strijd leverde geen duidelijk militaire succes meer op. Ook zijn vrouw en zoon kreeg hij niet terug. Als Germanicus in 17. n. Chr. werd teruggeroepen - in het jaar waarin Arminius vrouw en zijn zoon Thumelicus in de triomftocht van Germanicus door Rome werden meegevoerd – vielen de Cherusken de Rome goed gezinde Marcomannen onder Marbod aan. Toch reeds in 19 of 21 n. Chr. stierf Arminius, vermoord door familieleden, zoals wordt vermoed.

Antike verslagen over Arminius

» Strabon
» Velleius Paterculus
» Tacitus
» Florus
» Cassius Dio